مقدار اکسیژن لازم جهت انجام اکسیداسیون بوسیله باکتریها دریک لیتر آب در مدت و شرایط مشخص را بی او دی می نامند. بی او دی معیاری از آلودگی پساب بوده و بستگی به یکی از دو عامل زیر و یا هر دوی آن دارد.
الف) ترکیبات هیدروکربنی موجود در اینگونه نمونه ها که در واقع مواد غذایی باکتریها و میکروارگانیزم های هوازی می باشد.
ب) مواد ازته آلی و معدنی که بصورت نیتریت ونیترات و یا آمونیاک ماده غذایی دسته خاصی از باکتریها محسوب می شود.
برای بدست آوردن نتیجه اکسیداسیون بیولوژیکی لازم است نمونه را در شرایط و زمان استاندارد (پنج روز) تحت قواعد خاصی کشت دهند. اکسیداسیون کامل به شیوه بیوشیمیایی توسط باکتریها بسیار طولانی است در حالی که در ظرف مدت پنج روز تقریباً 3/2 مواد آلی موجود در آب توسط باکتریها اکسید می شوند. به هر حال 5 روز به عنوان استانداردی در تعیین بی او دی به کار می رود.
تثبیت مواد آلی که در واقع تبدیل آن به مواد پایدار توسط میکروارگانیسم ها است را میتوان به مراحل زیر خلاصه نمود:

مرحله اول: اکسیداسیون مواد کربنه

مرحله دوم: اکسیداسیون مواد آلی ازته ( نیتریفیکاسیون) یا دنیتریفیکاسیون غیرهوازی

در مرحله اول میزان مصرف اکسیژن بی او دی در ابتدا حداکثر می باشد و بعد به مرور کاهش می یابد ولی بعد از مدتی که مرحله اول خاتمه یافت و مرحله دوم که شامل نیتریفیکاسیون است شروع شد مجدداً میزان بی او دی سریعاً افزایش می یابد.
شدت مصرف اکسیژن بستگی به جمعیت میکروارگانیسم ها غلظت بار آلی نوع بار آلی درجه حرارت و متابولیسم میکروارگانیسم ها دارد. منظورازاین شاخص تعیین آن قسمت از آلاینده های آلی است که باکتریها قادر به تجزیه آنها هستند.چون تجزیه مواد آلی توسط باکتریها ( بطور طبیعی) به دما وزمان بستگی دارد ازاین رو مقدارآن را دردمای 20 درجه اندازه گیری می کنند به تجربه ثابت شده است که بی او دی یک نمونه در طی ساعات و حتی روزهای اولیه متفاوت می باشد و امروزه در سطح جهانی مقداراین شاخص درطی 5 روزرا بعنوان استاندارد انتخاب کرده اند.
بالا بودن بی او دی معرف سهولت تعفن پذیری نمونه است.